Bir ormanda iki kisi agaç kesiyormus. Birinci adam sabahları erkenden kalkıyor, agaç kesmeye baslıyormus, bir agaç devrilirken hemen digerine geçiyormus. Gün boyu ne dinleniyor ne ögle yemegi için kendine vakit ayırıyormus. Aksamları da arkadasından bir kaç saat sonra agaç kesmeyi birakiyormus. Ikinci adam ise arada bir dinleniyor ve hava kararmaya basladıgında eve dönüyormus. Bir hafta boyunca bu tempoda çalıstıktan sonra ne kadar agaç kestiklerini saymaya baslamıslar. Sonuç: Ikinci adam çok daha fazla agaç kesmis. Birinci adam öfkelenmis: “Bu nasıl olabilir? Ben daha çok çalıstım. Senden daha erken ise basladım, senden daha geç bitirdim. Ama sen daha fazla agaç kestin. Bu isin sırrı ne? Ikinci adam yüzünde tebessümle yanıt vermiş: Ortada bir sır yok.. Sen durmaksızın çalışırken, ben arada bir dinlenip baltamı biliyordum. Keskin baltayla, daha az çabayla daha çok ağaç kesilir. Kendimizi geliştirmek, baltamızı bilemektir. Kendimize zaman ayırıp, yaşamımızı objektif bir bakışla gözden geçirmektir. Zayıf bulduğumuz alanlarımızı geliştirmek için caba göstermektir. Bu, zihnimizin, ruhumuzun, karakterimizin güçlenmesi için olmazsa olmaz bir koşuldur. Delhi deki ünlü tapınakta Sokrat'in su sözü yer alır: “Insan Kendini Tanı. Kendini tanımak, su anda olduğumuz noktayla olmak istediğimiz nokta arasındaki yoldur. Kendini tanımak, kendimizi nasıl gördüğümüz ile baskalarının bizi nasıl gördügü arasında fark olmaması anlamına gelir. Bireysel ve is yasamımızda basarili, mutlu ve doyumlu olmak istiyorsak, baltamızı bilemek için kendimize zaman ayırmalıyız.